Przyjazna atmosfera i nie tylko…

Zaraz po przyjeździe pozytywnie zaskoczyła mnie wspaniała atmosfera. Właściciele bowiem powitali mnie tak, jakbym była ich dobrą przyjaciółką – z uśmiechem, życzliwością i pozytywną energią. Następnie, do akcji wkroczyła szefowa kuchni, nieoceniona pani Małgosia. Przyznać muszę, że po kilkugodzinnej jeździe z chęcią zasiadłam do stołu. A pojawiły się na nim prawdziwe smakołyki – i to w naprawdę dużych ilościach. Jajecznica z wiejskich jaj smakowała po prostu obłędnie, zaś takich wędlin i serów próżno szukać w marketach. Musiałam także skosztować świeżutkich racuszków z domową konfiturą – łakomstwo dało znać o sobie!

Po wspaniałym posiłku udałam się do pokoju – zrobił na mnie ogromne wrażenie! Widać było od razu, że właściciele z wielką pasją zadbali o każdy szczegół, by można było poczuć się w nim wyjątkowo i odpocząć od codzienności w wielkim mieście. I do tego kompletne wyposażenie – dostrzegłam nawet różnorodne kosmetyki w łazience oraz uroczy kącik do przygotowania sobie kawy czy herbaty.

Co jeszcze zauroczyło mnie w Stanicy Rzecznej Łabędzie? Taras! Przepiękny, rozległy, zachęcający, aby usiąść w wygodnym fotelu i podziwiać widoki (co też od razu uczyniłam). Dosiedli się właściciele, by uraczyć mnie opowieścią o historii regionu i okolicznych atrakcjach. Zatem, gdy już nieco odpoczęłam po podróży, wybrałam się na małą wycieczkę…

Cudowna okolica

Dzięki uprzejmości właścicieli miałam okazję przemierzyć okoliczne tereny rowerem. Dotarłam do rozległej, przepięknej Puszczy Knyszyńskiej, następnie zwiedziłam nieco Biebrzański Park Narodowy. Orły bieliki, łabędzie, czaple i żurawie – wszystko praktycznie na wyciągnięcie ręki! Okazały się bardzo wdzięcznymi modelami, więc zrobiłam im kilkadziesiąt zdjęć. Wieczorem zaś miała mnie czekać jeszcze jedna znakomita atrakcja w postaci spływu tratwą po Biebrzy, zatem postanowiłam wrócić na chwilę do Dworku, by odpocząć.
Powitała mnie (a jakże!) niezastąpiona pani Małgosia – pysznym, pachnącym, domowym ciastem drożdżowym z konfiturą i aromatyczną herbatką. To wszystko oczywiście na tarasie. Przyznam, że po dość długiej rowerowej eskapadzie był to znakomity pomysł.

Pewnie jeszcze długo mogłabym opowiadać o Dworku Stanica Rzeczna Łabędzie. Wszak jeszcze niejedna atrakcja czeka tu na gości. Ogniska, grille, wędkowanie, moc atrakcji dla dzieci, bule, badminton – w tym miejscu naprawdę nie można się nudzić! Gdy tylko ktoś zapyta mnie, czy warto odwiedzić Dworek, bez wahania odpowiem: warto! I na pewno jeszcze tu wrócę!

Będąc już w tej okolicy warto zobaczyć przynajmniej jeden z dwunastu zabytkowych pałacyków czy też Skalny Most w Dolinie Janówki charakteryzujący się dość wysokim promieniowaniem radioaktywnym.

Mapa Rudawskiego Parku Krajobrazowego

O tych i innych atrakcjach możecie przeczytać na stronach:
http://www.rudawyjanowickie.pl/pl/co-zobaczyc/ciekawe-skaly/328-skalny-most.html
http://www.dzpk.pl/pl/parki-krajobrazowe/94-rudawski-park-krajobrazowy.html (stąd pochodzi zdjęcie tytułowe)

autor: Joanna Żelazny

Kolejny dzień zaczął się dla mnie dość boleśnie. Upomniała się o mnie moja kobiecość. Na szczęście portów i przystani na Mazurach jest wiele, a wszędzie jest blisko do brzegu. Płyniemy na północ. Droga do Giżycka znacznie się różni od rejsu na Śniardwy. Wypływamy na Tałty. Tu fala jest odczuwalna, nawet dla niewielkiej 6-metrowej łódki. Oczywiście poszukiwacze mocnych wrażeń nazywają to niedzielnym spacerkiem. Jednak to i inne mazurskie jeziora pogrzebały już wielu nieostrożnych poszukiwaczy przygód. W oddali majaczy woprowski maszt szybkiego ostrzegania. Takich masztów jest wiele, są widoczne z praktycznie każdego miejsca na Mazurach. Ustawiono je po doświadczeniach białego szkwału (nagłego, sztormowego wiatru osiągającego prędkość nawet 11-12 stopni w skali Beauforta). Nad Mazurami przeszedł on w ostatnim czasie dwukrotnie. W 2007 roku położył 40 jachtów, zginęło wtedy 12 żeglarzy. Kolejna tragedia miała miejsce w 2012 roku, gdy biały szkwał ponownie przetoczył się przez Wielkie Jeziora przewracając 9 żaglówek, z których 4 zatonęły. Dlatego dziś czujny żeglarz zwraca uwagę na miganie masztów. Gdy miga wolno, jest to ostrzeżenie, że pogoda może się zmienić. Szybkie miganie oznacza niebezpieczeństwo. Na razie jest bezpiecznie, fala niewielka, wiatr spokojny. Wpływamy do kanału. Pierwszego z trzech na naszej dzisiejszej trasie. Płyniemy wolno wśród innych łódek. Mijamy granicę między zlewiskiem Wisły i Niemenu, mijamy krzyż upamiętniający żeglarza, który zginął, gdy pomimo zakazu wpłynął do kanału przy rozłożonym maszcie, którym zahaczył o linie wysokiego napięcia. Mijamy pastwiska. Mijamy nabazgrany sprejem apel, by kochać Mazury. Woda chlupocze o burtę, słońce grzeje, robi się sennie. W końcu wypływamy z kanału. Przez chwilę robi się luźniej, bo płyniemy przez małe jezioro o uroczej nazwie Kotek. Za nim kolejny kanał. Za kanałem pogoda zaczyna się zmieniać. Cumujemy w przystani Szymonka. Idzie nam to sprawnie przy pomocy innych żeglarzy. Poza tym wizja nadciągającego deszczu motywuje do niejednej rzeczy. Szybko stawiamy namiot. Lepsze to niż wybieranie wiadrami wody z kokpitu. Kończymy jak w amerykańskim filmie chwilę przed deszczem. W przystani zostaniemy jeszcze parę godzin. Dalej już prosta droga na Giżycko. Okolica ma typowo portowy klimat. Ktoś wpływa, ktoś wypływa. Ktoś już zaczął opijać kolejny udany dzień, gdzieś nad wszystkimi unoszą się szanty.

Kolejny dzień w Giżycku rozpoczyna się dość wcześnie drobnym transferem załogi. Na łódce robi się tłoczno. Wypływamy za chwilę, należy się tylko jeszcze „ogarnąć”. Dziwnym sposobem uciekają nam jakieś dwie godziny. W porcie przykuwa naszą uwagę ogromny, luksusowy jacht o wszystko mówiącej nazwie Fanaberia. W końcu udaje nam się wyruszyć. Dziś celem ma być najgłębsze w Polsce jezioro, czyli Mamry. Jego maksymalna głębokość to 44 metry. Od Giżycka dzieli je kanał oraz dwa jeziora. To może okazać się przeszkodą, bo pogoda dziś wyraźnie się psuje, a maszty od rana migają. Jednak kto nie próbuje, ten nie ma, więc płyniemy. Wypływamy na jezioro Kisajno. To to miejsce stało się miejscem ostatniego rejsu wielu spośród ofiar białego szkwału. Dziś jest spokojne. Uskakujemy z drogi halsującym żaglówkom. To one mają pierwszeństwo. Niestety niektórzy żeglarze są już mocno pod wpływem. Znów zaczyna padać. Zatrzymujemy się na obiad. Czasu ucieka, a do Mamr wciąż daleko. Maszt nie przestaje migać. Tym razem rezygnujemy i zawracamy do Giżycka. To jednak nie oznacza braku przygód. Wracamy kanałem Giżyckim. Specyficzna droga. Kanał jest otwarty tylko w określonych godzinach. W mieście znajduje się jedyny w Europie zwodzony most obrotowy budowany jeszcze w czasach hitlerowskiej okupacji. Średnio co półtorej godziny zmienia się tu ruch z rzecznego na lądowy lub na odwrót. My będziemy musieli trochę poczekać, bo droga otwarta jest dla samochodów. Ledwo zacumowaliśmy do brzegu, od razu znikąd pojawił się sprzedawca wędzonych ryb, proponując nam zakup przekąski. Podziękowaliśmy. Gdy otwierają most, zaczyna się wyścig. Każdy chce przepłynąć pierwszy. Wskutek tego w kanale robi się tłoczno, łódki obijają się o siebie. Większość przepuszczamy, w końcu przepływamy i my. Za mostem zakręt i kolejny most. Tuż przed nim łódka o indiańskiej nazwie dokonuje dziwnych manewrów, których nawet nie da się nazwać. Dość, że tamuje przejazd, my również musimy wykręcić, żeby nie doszło do zderzenia. Nie poprawia to sytuacji, bo gdy wypływamy pod most rozlega się klakson Białej Floty (statków wycieczkowych), która ma wszędzie pierwszeństwo. Nie mamy jak zawrócić i ustąpić. Musimy płynąć przed siebie. Statek mija nas dosłownie na wyciągnięcie ręki. Humory momentalnie się psują, morale załogi spada. Jesteśmy już w Giżycku, kierujemy się do portu. To przed tym cały dzień ostrzegały maszty. Wpływamy do portu. Tam czeka nas kolejna przykra niespodzianka. Za nami wpływa jacht, który spotkaliśmy już w czasie przeprawy przez kanał. Cumuje tuż obok nas, a załoga od razu zaczyna dobierać się do naszych cum próbując zmienić nasze położenie. Spotykamy się z czymś takim po raz pierwszy. Nikt nie wie, jak zareagować. Od strony dziobu mamy za to przyjaznych sąsiadów. Goście z zagranicy, którzy od razu biorą się do pomocy. W końcu zacumowaliśmy. Stawiamy jeszcze namiot. Wiatr się wzmaga, więc cały czas nam ucieka płótno. W końcu i stelaż ląduje w wodzie. Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło i w końcu nam się udaje. Idziemy uregulować rachunek w kapitanacie. Wychodząc do miasta widzimy jeszcze jak załogant indiańskiej łódki spaceruje po pokładzie innej. Choć stanowi to pogwałcenie wszystkich zasad dobrego wychowania panujących na wodzie, chyba nikt nie ma już siły, by zareagować. Idziemy na krótki spacer po Giżycku. Miasto to jest o wiele mniej kojarzone z Mazurami niż znacznie mniejsze Mikołajki. Otworzyło się na turystów stosunkowo niedawno. W czasach komunizmu było to wyłącznie miasto wojskowe. Zresztą jednostka strategiczna funkcjonuje tu do dziś. Wojskowy charakter Giżycka ma korzenie dużo wcześniej. Pierwsze zachowane budynki militarne zostały zbudowane w XIX w. na polecenie Fryderyka Wilhelma IV. W czasie II Wojny Światowej została zaanektowana przez hitlerowców. Pełniła rolę ośrodka szkoleniowego i szpitala polowego. Jest to jedna z największych atrakcji miasta. Można tu też obejrzeć wieżę ciśnień i rezerwat żubrów. Popularne są również koncerty organowe i koncerty piosenki żeglarskiej. Więc wróćmy do żeglarstwa. My powoli idziemy do portu, gdzie spotykamy ponownie handlarza ryb. Indiańska żaglówka chyba odpłynęła. Idziemy spać. Wcześniej jeszcze chowamy wódkę. Choć chłodziła się cały dzień w słońcu owinięta w mokrą szmatkę, nikt nie ma siły by pić. Za to dochodzą do naszych uszu liczne śpiewy i krzyki. Widać ktoś dziś pije za nas. W pewnym momencie do ogólnego bełkotu dołącza parę głosów śpiewających szanty. „Hej Samanta” brzmi do późnej nocy.

Pogoda nie poprawiła się wcale. W zasadzie to pogorszyła się. Woprowski system ostrzegania wciąż ostrzega. Mimo to wypływamy. Choć woda jest spokojna, informacja o niebezpieczeństwie wciąż wisi w powietrzu. Tuż za Niegocinem, na Jeziorze Bocznym zaczyna się burza. W deszczu płyniemy do najbliższego portu. Nie trwa to długo. Cumujemy w Rydzewie. Jedyne miejsce, jakie udaje nam się znaleźć, jest przy kei rezydenckiej. Przystań jest częścią dość drogiego campingu. Stary Kacper, nakryty zwykłym namiotem wygląda dość biednie przy dużych i wyposażonych “full” motorówkach. Żeby wrażeń nie brakowało, zaczyna nam cieknąć butla gazowa. Skuleni pod namiotem sprawdzamy przeciek. Aby stwierdzić ulatnianie się gazu, należy namydlić butlę. W miejscu, gdzie bąbelki mydła zaczną się powiększać i porządnie pienić, jest przeciek. Burza powoli mija, ale maszt nadal miga bardzo szybko. Niebo nad nami wydaje się jednak przejaśniać. Utylizujemy butlę w wiosce. Gdy opuszczam camping, uderza mnie przykry kontrast między nim a wioską, w której się znajduje. Rydzewo to ładna, typowo mazurska miejscowość. Wiele domów jednak jest niewyremontowanych, wiele popada w ruinę. Szkoła wygląda skromnie, sklep jest kiepsko zaopatrzony. Z tym dość przykrym wrażeniem wracamy na pokład. Odpływamy. Kierujemy się na Mikołajki. Po drodze nie czekają już na nas żadne niespodzianki. Zatrzymujemy się jeszcze tylko w Szymonkach. Tutaj czuję się o wiele bardziej swojsko. Miejsce jest tanie, skromne i przyjazne. Bosman portu od razu pomaga nam przycumować i prowadzi z nami pogawędkę, pokrótce oprowadza po porcie. Na obiad idziemy do baru po drugiej stronie ulicy. Ciężko opisać styl tego miejsca. Poza nami siedzą tu jeszcze turyści z Niemiec. Bar stanowi swoistą kolekcję wszystkiego. Można tu znaleźć wszelakie żeglarskie pamiątki, przedpotopowe sprzęty z mazurskich wsi, kiczowatą lampkę w kształcie kufla piwa, w którym to piwie pływają kiczowate plastikowe rybki. Menu podobnie jak większość sprzętów pamięta jeszcze czasy poprzedniego ustroju. Do pełnego obrazu należy dodać jeszcze poupychane w wolne przestrzenie na ścianach gitary wszelkiego typu, kolekcję kufli i kulę „dla tych co wypili tylko jedno piwo” oraz chodzik „dla tych co wypili za dużo”. Na niewątpliwą korzyść miejsca należy zapisać najładniej serwowane pierogi, jakie jadłam w życiu, i oczywiście plątającego się pod nogami kundelka z zawiązaną na szyi chustką. W takim interesującym miejscu minęła nam prawie godzina, podczas której wszystkie burzowe chmury przewiało w kierunku Giżycka. Więc i my możemy już odpłynąć w drugą stronę – na Mikołajki. Znów czeka nas przeprawa przez kanały. Tu naszym oczom ukazał się ciekawy widok. Mianowicie byliśmy świadkami burłaczenia zabytkowej, drewnianej Omegi. Żeglarz wyskoczył na brzeg kanału, przewiązał sobie linę w pasie i ciągnął za sobą łódkę. Ten sposób pokonywania kanałów był popularny czterdzieści lat temu, dziś już prawie zapomniany. Kolejnym zaskoczeniem był fakt, że odpowiednie organy wreszcie zaczęły naprawę kanałów. Przepłynęliśmy kanały. Tuż pod Mikołajkami wpłynęliśmy w ławicę martwych ryb, prawdopodobnie ofiar popularnego tutaj łowienia na akumulator. W porcie przybijamy bez najmniejszych problemów. Płacimy za postój pani, która jest nieodłącznym elementem tego portu. Od niepamiętnych czasów, dzień w dzień, od rana do wieczora zbiera opłaty spacerując wzdłuż portu. Gdy słyszy nazwę Kacper od razu poznaje łódkę, zna ją i wiele innych przybijających tu co roku.

Zaczyna się ostatni dzień mojego pobytu na Mazurach. Pogoda nie sprzyja opalaniu. Sprzyja za to pływaniu. Jest chłodno, ale przyjemnie. Wypływamy na Bełdany. Jezioro jest spokojne. Maszty dzisiaj nie mrugają. Rejs mija spokojnie. Wieczorem nad Mazurami zbiorą się deszczowe chmury. W nocy będzie padać. Ale mnie już tu nie będzie. Znów jestem na Placu Kościelnym. Znów wsiadam do autobusu relacji Giżycko – Kraków. Pozostawiam deszczowe jeziora za sobą. Trzeba będzie tu wrócić.

autor: Katarzyna Rafa

foto tytułowe: Żeglarstwo w Polsce / Sailing in Poland by Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Poland, on Flickr

Jak dotrzeć do Poznania?

Najszybciej będzie samolotem, które przecież latają już między polskimi miastami. Międzynarodowy port lotniczy Ławica leży w obrębie granic miasta, więc z lotniska do centrum Poznania dotrzemy stosunkowo szybko. Bliżej centrum są oczywiście dworce autobusowy i kolejowy, co daje kolejny sposób na transport do miasta. Dla tych, którzy są zmotoryzowani i mogą wykorzystać do podróży własny samochód, przydatna będzie nawigacja w smartfonie lub tablecie. Mobilne aplikacje podpowiedzą Wam, którędy najszybciej dostaniecie się do miejscowości.

Mapa Poznania i Wielkopolski

Wycieczka do Poznania

Wizyta w mieście z pewnością zawierać powinna spacer po zabytkowym centrum. Na poznańskim rynku można usiąść na kawę i ciastko (lub herbatę i zupę – w wersji dietetycznej) w jednym z restauracyjnych ogródków. W każde południe na Wieży Ratuszowej odbywa się pokaz „trykania się” koziołków, z którego słynie Poznań. Zabytków w śródmieściu jest więcej – najlepiej przyjechać do miasta na 2-3 dni i spędzić część weekendu niespiesznie spacerując pośród kamieniczek. Spośród muzeów polecane są ostatnio Muzeum Instrumentów Muzycznych przy Starym Rynku, Muzeum Broni Pancernej i Muzeum Motoryzacji. Relaksu zaznamy nad Jeziorem Maltańskim (popularnie: Maltą). Mapę i przewodniki dostaniemy na miejscu w punktach informacji turystycznej. Szerzej o interesujących miejscach Poznania piszemy na podstronie naszego serwisu.

Reszta weekendu może być wykorzystana przez Was na podziwianie widoków pozamiejskich. Jeśli nie macie własnego auta (bo przylecieliście samolotem albo komunikacją publiczną), pobranie go na jeden dzień nie nadwyręży Waszego budżetu za bardzo, a będziecie mogli wykonać „rajd” po obrzeżach Poznania. Tak będzie szybciej i wygodniej (a pewnie i taniej) niż tworzyć plan podróży podporządkowany podmiejskim autobusom czy pociągom krótkobieżnym. W takiej kwestii jak wypożyczalnia samochodów Poznań może pochwalić się szeroką ofertą.

Zwiedzanie okolic Poznania

Przebywając na uroczym Pojezierzu Wielkopolskim nie sposób ominąć kilku pięknych miejsc poza głównym miastem regionu. Z pewnością perłą regionu jest Gniezno (na zdjęciu), które znamy już od najmłodszych lat pod mianem pierwszej stolicy Polski. O historii przypomni nam wizyta w Katedrze i przy Drzwiach Gnieźnieńskich.

Pozostając w tematyce religijnej, warto przypomnieć, że w okolicach Konina jest Sanktuarium Maryjne w Licheniu. Sam Konin to ważny ośrodek gospodarczy, a także miejsce ustawienia pierwszego w kraju znaku drogowego – tzw. słup koniński ustawiony został w 1151 roku na drodze do Kruszwicy.

Ostrzeszów również zaprasza do zabytkowych obiektów sakralnych, ale też na spotkanie z naturą – są tu cenne przyrodniczo tereny, takie jak Las Ostrzeszów, Wzgórza Ostrzeszowskie oraz Kotlina Odolanowska. Do Gostynia warto zajechać, aby zwiedzić Muzeum Automobilizmu. W Ostrowie Wielkopolskim znajduje się bożnica w stylu neomauretańskim oraz wiekowe kamienice w centrum miasta.

Atrakcji turystycznych w okolicach Poznania znaleźlibyśmy o wiele więcej. Zapraszamy Was do odkrywania tej części Polski! Może już tej wiosny?

Dowiedz się więcej – obejrzyj film o Zamościu:

Prowadzony tu jest tor regatowy, który pozwala na organizację mistrzostw świata w różnych wodnych dyscyplinach – przede wszystkim w wioślarstwie.

Zobacz nasz pełny przewodnik po Poznaniu >>

Zobacz zdjęcia z Malty w Poznaniu:

Skąd nazwa Malta?

Pod koniec XII wieku przybyli joannici do Poznania. Zaprosił ich książę Mieszko Stary, nadając tereny w okolicy dzisiejszego Ronda Śródka. Zakon ten znany był z opieki nad osobami chorymi. Ich przełożony zwany był komandorem, stąd nazwa pobliskiej dzielnicy Komandoria, a siedzibą joannitów, zwanych inaczej kawalerami maltańskimi, była Malta na Morzu Śródziemnym. Stąd nazwa tych terenów: Jezioro Maltańskie.

Malta na sportowo

Jezioro Maltańskie jest zbiornikiem sztucznym i całkiem młodym. Wybudowano je w 1952 roku poprzez spiętrzenie rzeki Cybiny (dopływu rzeki Warty) i od razu stało się ulubionym miejscem aktywnego spędzania czasu. Poznaniacy uprawiają jogging, jeżdżą na rowerze, rolkach, a w ciepłe dni spędzają czas na plaży i pływają w jeziorze. Zajmuje powierzchni ok. 64 ha, długie jest na 2200m.
Na świecie znane jest z prowadzonego na światowym poziomie toru regatowego. Regularnie organizowane są tutaj mistrzostwa świata w różnych dyscyplinach – głównie wioślarstwie. Dzięki doświadczeniu zdobytemu w organizacji tego typu imprez, Poznań był solidnym kandydatem do organizacji Euro 2012.

Dla każdego znajdzie się tutaj coś miłego. Kolejka górska podwyższy poziom adrenaliny. Obok znajduje się sztuczny stok narciarski, gdzie latem fantastycznie zjeżdża się na oponach, a zimą całe rodziny uczą się jeździć na nartach. Pod stokiem poznaniacy oglądają filmy, korzystając z oferty darmowego kina letniego. Bula park czy mini golf cieszą się niesłabnącą popularnością.

Termy Maltańskie

Po przeciwnej stronie widać najnowszą inwestycję na Malcie – tzw. Termy Maltańskie. Kompleks basenów, aquapark, sauny, a także 50-metrowy basen sportowy jest długo oczekiwaną inwestycją w mieście. Sama nazwa nawiązuje do wód termicznych, które są tu wykorzystywane. Niektóre baseny napełniane są wodą solankową o temperaturze niespełna 40 st. C.

To, co najmłodsi poznaniacy najbardziej lubią

Przy Termach biegnie trasa kolejnej atrakcji Malty – tzw. Maltanka. Jest to kolejka wąskotorowa prowadząca od Ronda Śródka do Nowego ZOO. W tym miejscu biegnie już 41 lat, ale wagoniki prowadzone są przez zabytki techniki. Najstarsza z lokomotyw, zwana Borsigiem, wyprodukowana była w 1925 roku. Uwaga! Ze względu na prędkość przez nią osiąganą (max. 15 km/h), zakazane jest przewożenie ślimaków, żółwi i innych szybkich zwierząt. Będzie to odczytywane jako prowokacja.

Ostatni przystanek kolejki znajduje się przy poznańskim Nowym ZOO. Bardzo duży ogród zoologiczny zapewni zabawę na cały dzień. Wystarczy wspomnieć, że po terenie ogrodu jeżdżą specjalne kolejki.
Obowiązkowymi punktami w Nowym ZOO są: pawilon zwierząt nocnych, wybieg tygrysów syberyjskich i najnowsza inwestycja słoniarnia. W pawilonie zwierząt nocnych jest ciemno, aby mieszkające tam osobniki myślały, że jest noc i były aktywne, kiedy przychodzą zwiedzający.

Słoniarnia jest najnowszą inwestycją. Olbrzymi teren – 2,5 ha – umożliwia swobodne obserwowanie zwierząt. Specjalnie dla zwiedzających wybudowano „wioskę afrykańską”, czyli inaczej taras widokowy z kawiarnią. Doskonale z niego widać wybieg dla słoni, z naturalnym strumykiem i wodospadem.

I troszkę historii na zakończenie

Na terenie Nowego ZOO można zwiedzić jeden z osiemnastu fortów wybudowanych przez Prusaków Twierdzy Pruskiej. Poznań w XIX wieku był jedną z najsilniejszych twierdz państwa pruskiego. Obecnie już niewiele obiektów przypomina o tym fakcie, a ten fort, jako jedyny w Poznaniu jest udostępniony do zwiedzania.

Kościół św. Jana Jerozolimskiego należy do najstarszych obok katedry zabytków sakralnych. Znajduje się przy Rondzie Śródka, niedaleko początkowego przystanku Maltanki. Architektonicznie jest ciekawostką – łączy ze sobą elementy romańskie (m.in. portal wejściowy), gotyckie i barokowe (dobudowana kaplica). Obecnie kościół parafialny, ale nazwą odwołuje się do joannitów, którzy niedaleko nadal pełnią swoją służbę. Pomagają, tak jak przed wiekami, współczesnym chorym i potrzebującym, prowadząc poradnię onkologiczną.
I tak historia zatoczyła koło. Zapraszam nad poznańską Maltę.

Autor: Adam Dykiert, przewodnik po poznaniu City Guide Poznań – nasza strona

Zobacz także:
Zdjęcia z Malty w Poznaniu
Malta – wyspa na Morzu Śródziemnym

Długie weekendy to doskonała pora wyjazdów. Nareszcie w tym czasie można się zdecydować na odpoczynek od pracy, codziennych kłopotów i wyjechać na kilka dni samemu bądź z rodziną. Daje to możliwość naładowania baterii, uzyskania pozytywnego nastroju i wytrzymania do letniego urlopu.

Jednak gdzie najlepiej jest zdecydować się na taki wyjazd? Nie warto jest w tym czasie opuszczać Polski, ponieważ kraj ma wiele do zaproponowania – morze, góry oraz Mazury. I wiele więcej! Tylko od indywidualnych upodobań zależy, jaki region kraju się wybierze.

Długi weekend nad morzem

Morze jest piękne w zasadzie o każdej porze roku. Bałtyk posiada również zdrową atmosferę, ponieważ za jego sprawą w nadmorskim powietrzu znajduje się bardzo wiele jodu, a to ma znaczenie szczególnie w przypadku osób, które mają kłopoty ze zdrowiem. Wyjazd nad morze na przykład w czasie weekendu majowego oczywiście nie da możliwości wykąpania się w wodzie, ponieważ temperatury wówczas są zdecydowanie za niskie, jednak można spacerować pięknymi plażami, wdychać kojący jod, czy też odwiedzać miejscowe restauracje i smażalnie, w których serwowane są pyszne oraz świeże ryby. Pomorze ma do zaoferowania też takie atrakcje jak ruchome wydmy w Łebie.

Pobyt nad polskim morzem w czasie długich weekendów na pewno da możliwość zrelaksowania się. Poza tym nie jest to sezon na wyjazdy, dlatego można spędzić kilka miłych dni, oszczędzając bardzo wiele pieniędzy. Koszty wyjazdu w tym czasie nie są aż tak wysokie jak w szczycie wakacyjnego okresu.

Długi weekend nad jeziorami

Mazury odznaczają się podobnymi przymiotami. Piękne lasy, dzika przyroda – to wszystko zachęca Polaków do wyjazdów. Na Mazurach można obcować z przyrodą, uprawiać sporty i żeglować. Bardzo dobrą alternatywą dla zwyczajnych hoteli i pensjonatów są gospodarstwa agroturystyczne, gdzie turysta jest jeszcze bliżej przyrody i życia codziennego „zwykłych” ludzi.

Długi weekend w górach

Świetnym wyjściem dla amatorów dzikiej przyrody są rzecz jasna również polskie góry. Należą do najpiękniejszych na świecie. Tatry czy Bieszczady doskonale nadają się na wyjazdy w długie weekendy i aktywne spędzanie czasu, ponieważ można wędrować ścieżkami i szlakami, podziwiać piękne widoki i pokonywać własne słabości.

Dokądkolwiek zdecydujecie się udać podczas tych kilku dni urlopu, pamiętajmy, że wyjazd na długi weekend w Polskę, to zawsze dobry pomysł!
Okazjami do podróży są w tym roku m.in. Wielkanoc, Boże Narodzenie i inne święta wolne od pracy.