Miasto Głowno w województwie łódzkim położone na obszarze Równiny Łowicko-Błońskiej u zbiegu trzech rzek: Mrogi, Mrożycy i Brzuśni. Powierzchnia Głowna wynosi niecałe 20 km2, a liczba mieszkańców 15,5 tys.

Pierwsze pisemne wzmianki o obecności człowieka na tych terenach pochodzą z XIII w. W 1427 r. osada otrzymała prawa miejskie, a w 1452 r., po wymarciu książąt mazowieckich, została włączona do Polski wraz z Ziemią Rawską. Rozwój miasta zahamowały na pewien czas dwa pożary, które nawiedziły miasto na początku XVI w. Znacznie bardziej niszczycielski charakter miały jednak działania wojenne związane z potopem szwedzkim, a następnie rokoszem Lubomirskiego, po których w Głownie pozostało zaledwie 34 mieszkańców. Dalsze zniszczenia przyniosły wojny toczące się na początku XVIII w., dopiero po ich zakończeniu miasto zaczęło się ponownie odbudowywać. Po II rozbiorze Głowno znalazło się pod panowaniem pruskim, a od 1815 r. pod władzą rosyjską. W ciągu 50 lat liczba ludności wzrosła ponad czterokrotnie i w 1857 r. wynosiła ok. 1630 osób. W 1903 r. miasto uzyskało połączenie kolejowe. W czasie I wojny światowej Głowno zostało częściowo zniszczone, ale w okresie międzywojennym zostaje odbudowane, a w latach 30. wzbogaca się o liczne drewniane wille letniskowe należące do mieszkańców pobliskiej Łodzi. Podczas II wojny światowej w mieście Niemcy zorganizowali getto, w którym zgromadzili okoliczną ludność żydowską, którą następnie w 1941 roku wywieźli do obozów zagłady. 18 I 1945 r. Głowno zostało wyzwolone przez Armię Czerwoną.

Co zwiedzić w Głownie?

W Głownie warto obejrzeć m.in.:

• Zabytkowy XIX-wieczny układ urbanistyczny miasta,
• Drewnianą karczmę „Ostatni grosz” z 1740 r.,
• Zespół dworsko-pałacowy „Zabrzeźnia” pochodzący z 1840 r.,
• Kamieniczki na pl. Wolności wybudowane na przełomie XIX i XX w.

Ciekawostki o Głownie

Głowno posiada prawdopodobnie najmniejszą w Polsce sieć komunikacji miejskiej.

Co jeszcze warto wiedzieć o Głownie? Napisz!