Miasto w województwie łódzkim położone w północnej części Równiny Łowicko-Błońskiej nad rzeką Bzurą. Zajmuje powierzchnię ponad 23 km2 i jest zamieszkiwane przez niemal 30 tys. ludzi.

Ze względu na strategiczne położenie w miejscu przeprawy przez Bzurę już we wczesnym średniowieczu powstał w tym miejscu gród o konstrukcji drewniano-ziemnej. Pierwsza wzmianka o Łowiczu pojawia się w bulli papieża Innocentego II. Dość wcześnie osada stała się siedzibą dworu arcybiskupów gnieźnieńskich, a pod koniec XIII w. Łowicz otrzymał prawa miejskie. Dzięki swojemu korzystnemu usytuowaniu przy ważnych szlakach handlowych oraz licznym przywilejom Łowicz szybko się rozbudowywał. Dużą rolę w rozwoju miasta odegrali jego właściciele, arcybiskupi gnieźnieńscy, którzy rezydowali na łowickim zamku. W okresie kolejnych bezkrólewi Łowicz stawał się stolicą Polski, ponieważ arcybiskupi gnieźnieńscy, stojący na szczycie hierarchii kościelnej w kraju, każdorazowo przejmowali obowiązki królewskie do czasu wyboru nowego władcy.

Rozkwit miasta przerwały wojny, które w XVII i XVIII wieku wyniszczyły Rzeczpospolitą. Pomimo wysiłków właścicieli Łowicz nie podniósł się z ruin aż do czasów rozbiorów, gdy w wyniku podziału kraju trafił w ręce Prus, a w 1815 r. stał się częścią Królestwa Polskiego. Dobra łowickie, odebrane wcześniej prymasom przez Prusaków, przypadły w udziale Wielkiemu Księciu Konstantemu, a po śmierci jego i jego żony stały się własnością królów polski, a tym samym rosyjskich carów. XIX w. to okres rozwoju gospodarczego miasta, m. in. w 1845 r. doprowadzono tu linię Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Łowicz poważnie ucierpiał podczas II wojny światowej, zwłaszcza podczas kampanii wrześniowej, gdy miasto zostało najpierw kilkakrotnie zbombardowane, a później, podczas Bitwy nad Bzurą, w zaciętych walkach kilkakrotnie przechodziło z rąk do rąk. W czasie okupacji liczba ludności spadła o 35%. Po wojnie, do roku 1975, Łowicz był siedzibą powiatu łowickiego, który ponownie wyodrębniony został w wyniku reformy administracyjnej w 1999 r. W 1992 r. papież Jan Paweł II erygował diecezję łowicką.

Co zwiedzić w Łowiczu?

Będąc w Łowiczu warto obejrzeć:

• gotycki kościół pw. Świętego Ducha z 1404 r.,
• barokowo-renesansową bazylikę katedralną,
• późnorenesansowy kościół pw. św. Leonarada
• oraz barokowy kościół oo. pijarów wybudowany w latach (1672-1680).

Na uwagę zasługuje także nietypowy układ urbanistyczny miasta. Miłośnicy dawnej architektury mogą obejrzeć ruiny zamku prymasowskiego wybudowanego w XIV w. W Łowiczu i okolicy można obejrzeć zbiory zgromadzone w kilku muzeach. W samym mieście prezentowane są m. in. kolekcje sztuki ludowej, galeria portretów trumiennych i militaria z okresu XIV-XX w.

W podłowickich Maurzycach znajduje się skansen, w którym w sezonie letnim organizowane są pokazy wyrabiania przedmiotów z wikliny czy lepienia naczyń na kole garncarskim.

W położonym 8 km od Łowicza Sromowie możemy zwiedzić Muzeum Ludowe Rodziny Brzozowskich, a w Nieborowie – Muzeum w Nieborowie i Arkadii – gdzie obejrzeć można Pałac Radziwiłłów wraz z przyległym kompleksem parkowym.

Ciekawostki

• W Łowiczu urodzili sie m. in. malarz Józef Chełmoński, premier II RP Władysław Grabski, znany przedwojenny prezydent Warszawy Stefan Starzyński, aktor Daniel Olbrychski oraz polityk Wojciech Olejniczak.
• Niedaleko od Łowicza, na rzece Słudwi, można obejrzeć pierwszy na świecie most drogowy spawany zbudowany w latach 1928-1929.

Dodatkowe informacje:
http://www.muzeumludowe.pl/
http://muzeumlowicz.pl
http://www.nieborow.art.pl